Het verhaal van Samantha begint jaren geleden. Op tienjarige leeftijd kwam zij samen met haar moeder en zus en broer in de Meander terecht, destijds de plek waar Traverse gezinnen opving aan de Gasthuisring. Op jonge leeftijd dakloos raken is impactvol, en toch heeft ze er ook mooie herinneringen aan.

‘’Ik heb een hele mooie kindertijd gehad. We hadden een zandbak en een speelhuisje. Er stonden veel fietsen die we mochten gebruiken, dat was voor kinderen een groot speelparadijs.’’

Tegelijkertijd zag Samantha ook dingen die ze als kind nog niet kon plaatsen. Soms ving ze flarden op van het leven in de nachtopvang. Van volwassenen die het zwaar hadden. Die indrukken bleven hangen. Ze maakten haar bewust van hoe kwetsbaar het leven in de opvang kan zijn. Iets wat ze tot op de dag van vandaag met zich meedraagt.

Juist daardoor vindt ze het nu belangrijk dat kinderen in de opvang echt kind kunnen blijven. Dat er ruimte is om buiten te spelen, vriendjes te maken en veilig op te groeien. Een stabiele basis maakt verschil. Dat weet zij als geen ander.

Over de drempel

Jaren later belandde Samantha zelf opnieuw in een onzekere situatie. Door relatieproblemen verloor zij haar woning. Ze leefde een periode op straat. Pas na enkele maanden durfde ze de stap te zetten naar de nachtopvang. Die drempel was heel groot. De beelden uit haar jeugd weerhielden haar ervan om aan te kloppen voor hulp. “Ik was bang dat het er hetzelfde uitzag als wat ik nog in mijn hoofd had.”

Eenmaal binnen bleek die angst ongegrond. Er was veel veranderd. “De ruimtes zagen er anders uit en ook de mensen waren er anders.” Dat gaf rust.

Moederhart

Het was een periode vol beweging en onzekerheid. Ook voor ha

ar kinderen. Voor hen wilde ze zo veel mogelijk stabiliteit creëren en kosten wat het kost voorkomen dat ze ook in de opvang terecht kwamen, dus heeft ze een keuze gemaakt.

Gelukkig vond ze de oplossing dichtbij.  Haar moeder en een pleeggezin boden de stabiele plek die ze voor haar kinderen zocht. Tegen al haar moedergevoelens in koos Samantha ervoor om haar kinderen bij hen te laten opgroeien. Dat gaf Samantha de rust en ruimte om aan haar herstel te werken.

Betrokken vanuit ervaring

Naast het werken aan haar eigen toekomst zet Samantha zich in voor anderen. Toen het eenmaal wat beter met haar ging, werd ze actief in de cliëntenraad van Traverse. Daar vertegenwoordigt ze de stem van cliënten en denkt ze mee over wat beter kan.

Ze wil mensen in beweging brengen. Activeren. Laten zien dat meedoen belangrijk is.
“Als je op jezelf woont, kun je ook niet de hele dag binnen blijven zitten. Je moet dingen gaan doen.”
Maar ze weet ook dat dat niet vanzelf gaat. Dat vraagt vertrouwen. Vertrouwen dat vaak al beschadigd is. “Mensen zijn al vaak teleurgesteld. Ze willen weten waar ze aan toe zijn.”

Op weg naar een eigen thuis

Met vallen en opstaan vond ook Samantha opnieuw vertrouwen en houvast. Sinds twee jaar woont Samantha bij de Vest. En ze voelt nu dat dit voor haar niet meer de best passende plek is. “De mensen zitten in een andere fase dan ik.”

Een sleutelfiguur van netwerkorganisatie Siem zag dat al voordat Samantha het zelf doorhad. “Jij bent er klaar voor om zelfstandig te wonen.” Inmiddels staat ze op de wachtlijst voor een Weer Thuis-woning. De krappe woningmarkt maakt het lastig. Geduld is nodig, maar haar wens is helder:  “Nog vaker verhuizen wil ik niet meer.” Het moet een plek zijn waar ze haar spullen nog maar één keer hoeft uit te pakken. Het hoeft niet groot te zijn, als het maar een plek is waar haar kinderen bij haar kunnen zijn.

Intergenerationele overdracht

Intergenerationele overdracht betekent dat problemen zoals dakloosheid, stress en onveiligheid van ouders kunnen doorwerken op hun kinderen. Traverse wil dit doorbreken door extra aandacht te hebben voor kinderen in de opvang. Samen met ouders en/of verzorgers bouwen we aan een veilige basis, zodat kinderen kind kunnen zijn en niet vastlopen in dezelfde problemen als hun ouders.