zoek

Ad Vermeer

"Van dakloos tot collega"

Ad Vermeer werd dakloos toen hij in 2003 in een, zoals hij het zelf noemt ‘emotionele rollercoaster’ terechtkwam door gebeurtenissen binnen zijn gezin: “Iemand wilde een relatie met mijn dochter; zij was 13, hij was 28. Mijn ex vond dat ik er maar mee moest leren omgaan.” Door de emoties vergat Ad, die een uitkering had, twee keer het benodigde briefje in te leveren. “Toen ik met de gemeente belde, kreeg ik te horen dat het ‘nu geen zin meer’ had. Mijn uitkering werd gestopt en na drie maanden – ik woonde alleen - stond ik op straat. ” 

Meer dan een jaar verbleef Ad zonder adres in Tilburg, in het begin bij verschillende vrienden. “Dat verliep stroef, want op het moment dat ik hun adres wilde opgeven om een uitkering te kunnen aanvragen, verstoorde dat de relatie en ging ik maar naar de volgende vriend, waar hetzelfde gebeurde.” Uiteindelijk leefde Ad vijftien weken echt op straat, tot iemand hem vroeg waarom hij niet naar Traverse ging. “Waarom had ik dat zelf niet bedacht!” De eerste 2,5 jaar woonde Ad intern en nu alweer ruim tien jaar zelfstandig in een woning via Traverse.

Positief

“In 2013 kwam ik bij een manager van Traverse die mij inspireerde een opleiding tot ervaringsdeskundige te volgen; ik kwam vol frustraties bij hem binnen, met een map vol onderwerpen die ik wilde bespreken, maar het gesprek liep heel anders. Hij zag alleen het positieve in mij; hij zag mij anders dan anderen. Hij bracht mij in contact met een collega die het traject uitlegde en zo werd het concreet. Ik volgde eerst intern een cursus en las toen bij een maat een brochure over Howie the Harp. Een paar weken later zag ik een aanplakbiljet bij Traverse over een informatiebijeenkomst en workshops, die ik allemaal volgde, en ik werd uitgenodigd voor een selectiegesprek.”

Howie the Harp

Zo volgde Ad vanaf 2015 Howie the Harp, een opleidingsprogramma voor mensen met ervaring in de psychiatrie die zich willen ontwikkelen tot professioneel ervaringsdeskundige. De hoofdingrediënten van de opleiding zijn een half jaar fulltime opleiding en een half jaar praktijkervaring met begeleiding van een coach. Dit in combinatie met het werken aan eigen herstel en intensieve coaching. “Ik ben opgegroeid in een gezin waar liefde niet voorop stond; tijdens de laatste stage van de opleiding leerde ik vooral beter met mijn emoties om te gaan, want daar had ik sinds mijn jeugd moeite mee. Als ik dat niet had geleerd, zat ik hier nu niet als afgestudeerd man van de opleiding. Uit eigen ervaring heb ik ondervonden dat mensen, die in een crisis verkeren, behoefte hebben aan warmte en begrip.”

Ervaringsdeskundige

Ad slaagde voor de opleiding en zet zijn kennis en ervaring nu in als ervaringsdeskundige in een wijkteam van RIBW Brabant. “Het gaat daarbij niet alleen om daklozen; het kan ook gaan om verslavingsproblematiek en/of psychiatrische problematiek. Om dat te ontrafelen heb je het hele verhaal van mensen nodig. Of ik werk aan destigmatiseren, zodat de hele groep kansen krijgt. Als ervaringsdeskundige kan je eerder aansluiten bij de belevingswereld van een cliënt dan een reguliere hulpverlener en des te eerder is iemand geholpen.”

Rugzakje stenen

Inmiddels heeft Traverse ook een aantal ervaringsdeskundigen in dienst, een waardevolle aanvulling op de reguliere begeleiding. Maar toen Ad jaren geleden in de maatschappelijke opvang terechtkwam, was er nog geen ervaringsdeskundige die hem bijstond. “Ik had echter een fijne begeleidster; ze wist zich te verplaatsen in mijn verhaal en dat was een hele openbaring. Als je zelf al wat ouder bent en een net afgestudeerde jongen of meisje voor je krijgt, komt dat niet altijd prettig over. Je wilt eerst je verhaal vertellen en niet meteen ‘dit is het beste voor jou’ horen. Iedereen komt binnen met een rugzakje stenen. Als een hulpverlener er die een voor een voor je uit kan halen, doet hij het goed.”

Toekomst

“Hoe ik de toekomst zie? Een heel stuk positiever dan ruim vier jaar tot een jaar geleden. Ik ben nog niet waar ik zijn moet, maar ik ben geslaagd voor de opleiding, heb een baan en mag mezelf weer ‘collega’ noemen. Je krijgt geen garanties in het leven, maar ik zie het hoopvoller tegemoet; zo kan je het ook makkelijker dragen als er iets op je pad komt.” Een inspirerend verhaal, beaamt Ad. “Ooit wil ik alles nog eens in één lang gedicht neerzetten”, zegt hij tot besluit.