zoek

Daniël Fennema - deel 'inzichten'

Inzichten

Ontwikkeling

Op dit moment is Daniël (39) ruim een jaar clean. Na negen maanden op De Meander gewoond te hebben bij Traverse op de Gasthuisring, verblijft hij nu ruim een half jaar op De Spreng op het nieuwbouwterrein van Traverse, samen met zijn hond Diva. ‘Zij laat me al zes jaar voelen wat liefde is’, zegt Daniel. ‘Dat heb ik nooit gehad, iemand die er onvoorwaardelijk voor me is.’ Maar Diva is niet de enige meer in Daniëls leven bij wie hij warmte en betrokkenheid ervaart. Na anderhalf jaar onder begeleiding van Traverse maakt Daniël een enorme ontwikkeling door. Om te beginnen maakt zich hij zich als ex-verslaafde nuttig voor mensen die zelf met een verslaving worstelen. ‘Ik werk als vrijwilliger bij verslavingszorg Novadic-Kentron’, vertelt hij met trots. ‘Daar onderhoud ik contacten met cliënten en bied ik ze een luisterend oor. Wat ik hen kan meegeven? Een voorbeeld. Ik laat zien dat het anders kan. Ik ben geen wonderdokter en ik heb geen toverstaf, dat zeg ik hen ook. Maar ik begrijp wat ze doormaken en hoop hen te inspireren om voor een ander leven te kiezen. Zoals ik nu doe.’ Daarnaast geeft hij bij Traverse de cursus ‘Herstellen doe je zelf’ en helpt hij elke week mee in de keuken van Eetcafé De Bron dat door medewerkers en cliënten van Traverse gerund wordt. ‘Anderen helpen geeft voldoening’, aldus Daniël. ‘Het is fijn te voelen dat je goed bezig bent en dit terug te horen van je omgeving. De bevestiging en erkenning die ik zo lang miste, krijg ik nu. Hier put ik kracht uit.’

 

Vertrouwen

Waar hij eveneens kracht uit haalt zijn de bijeenkomsten van de NA oftewel Narcotic Anonymus. ‘Daar heb ik een andere kijk op dingen gekregen’, zegt Daniël. ‘Met deze groep lotgenoten kan ik in mijn verhaal delen zonder dat er geoordeeld of veroordeeld wordt. Je wordt in je waarde gelaten. Dat voelt nog beter dan familie. Iedereen loopt daar tegen hetzelfde aan en leert zichzelf stap voor stap beter kennen. We houden ons bezig met vragen als wie ben ik, wat wil ik, waar wil ik naartoe? Je kijkt nog niet vooruit, maar blijft bij vandaag. Als ik vandaag nuchter kan blijven en morgen weer nuchter opsta, is het goed. Dat is de gedachte. En dat is vooruitgang.’ Maar terwijl Daniël proeft van de ervaring clean te zijn, dringt zich ook een andere uitdaging aan hem op. ‘Stoppen met het middel is het probleem niet’, verheldert hij. ‘Maar hoe je je dag gaat indelen en hoe je met jezelf gaat leven wel. Daar heb je nog geen gebruiksaanwijzing of recept voor. Ik heb twintig jaar lang niet gevoeld. Met mijn oude vrienden ben ik gekapt. En een normale sociale omgang met mensen ben ik verleerd.’ Op de NA bijeenkomsten leert hij te vertrouwen op ‘een hogere macht’ zodat hij de strijd om te overleven niet meer hoeft aan te gaan. Daniël: ‘Wie of wat die hogere macht is, mag iedereen voor zichzelf uitmaken. Het gaat erom dat die altijd het beste met je voorheeft. Hierop kunnen vertrouwen geeft rust en kracht.’

 

Jezelf leren kennen

Doorvragend op de vraag ‘wie hij is’, denkt Daniël even na. Maar hij is binnen no time dicht bij zichzelf: ‘Ik ben een empathisch iemand, een gevoelig persoon die iets van zijn leven wil gaan maken. Iemand die niet meer die mislukkeling wil zijn. Iemand die niet meer alleen aan zichzelf wil denken, maar ook aan anderen. Dit alles moet nog vorm krijgen, dat zie ik zelf ook wel. Ik leer wat nederigheid is. En ik ontdek dat je er veel voor terugkrijgt als je ook kwetsbaar durft te zijn. De Daniël die ik nu leer kennen bevalt me wel. Maar ik twijfel of die ook anderen bevalt.’ In nieuwe contacten voelt hij zich onzeker en onhandig en vraagt hij zich af of hij wel goed genoeg is. ‘Laat staan als het om contacten met vrouwen gaat’, lacht hij. ‘Ik voel me soms een puber in een volwassen mensenlichaam. Tijdens een date probeer ik open te zijn over mijn verleden, want als ze dat al niet accepteren kun je er net zo goed meteen mee stoppen.’ Om een sociaal leven op te bouwen bezoekt Daniël sinds kort de sportschool. Nieuwe contacten opzoeken en lekker fit blijven hoort bij zijn doelen. Maar ook daar voelt hij zich ‘the new kid in town’. ‘Net als vroeger’, merkt hij. ‘Ik ga er dus heen met lood in mijn schoenen, maar loop er niet meer van weg. Ik leer van mijn angst een uitdaging te maken.’

 

Vergeven

Daniël vindt het niet meer moeilijk om hulp te aanvaarden. Hij is er intussen zelfs dankbaar voor. Nu, anderhalf jaar verder, blikt hij terug op de momenten waarop hij spijt voelt. ‘Die voel ik zeker wel’, zegt hij. ‘Vooral als het gaat om hoe ik me gedragen heb. Door het vele drugsgebruik ga je liegen, manipuleren, word je vals en egoïstisch. Ik heb tegen sommige mensen sorry gezegd, maar nog niet tegen iedereen. Dit leer je ook op de meeting, jezelf te vergeven. Dat heb ik ook voor het grootste gedeelte gedaan. Mijn vader is acht jaar geleden overleden. Met hem had ik allang geen contact meer. Mijn moeder zie ik regelmatig. Het contact tussen ons is goed. We zijn van de zomer nog samen op vakantie geweest. Een mooie ervaring na alles wat gebeurd is. Zij met de caravan, ik met de tent.’

Acceptatie

Er ligt nog een klein stukje te vergeven, wat hem betreft. Het stukje acceptatie dat hij niet eerder hulp heeft gezocht. Dat het jaren heeft moeten duren. Met alle gevolgen van dien. Daniël: ‘Dat vind ik best lastig. Als ik eerder tot dit inzicht was gekomen, was ik nu veel verder geweest. Als mijn leven er in driekwart jaar nu al zoveel beter uitziet, hoe had dat er dan uitgezien als ik eerder bij instanties had aangeklopt? Maar dit is een zinloze gedachte. Ik moet leren accepteren dat het is gegaan zoals het is gegaan. En ik ben dankbaar dat het nu gaat zoals het gaat. Sowieso leer ik nu ook om niet teveel hooi op de vork te nemen. Ik voel me goed, barst van de energie en zit boordevol plannen. Maar mijn herstel vraagt ook om rust. Alles op zijn tijd. En morgen weer een nieuwe dag.’

 

En de toekomst?

Benieuwd naar hoe Daniël zijn toekomst ziet en welke uitdagingen hij aangaat? Lees het deel 'Uitdagingen' of ga terug naar het deel 'Levensverhaal' om te lezen wat zijn achtergrond is.

 

Tekst: Jeanette van Haasen